Nieuws

Ze zaten met z’n allen in de lage planken stal

die toverachtig was in de winternacht door totaal

misplaatst glas in lood – door de vader

bij de afbraak van de oude kerk geroofd.

Een eikenhouten bank die langst ’t beschot

de kinderschaar net dragen kon. De stallantaarns

walmden. Petroleumgeuren. En wie van buiten keek

zag in de kerkelijke kleuren dit vertrek:

Huis van Mickey, kleine Welsh

het hoofd omlaag onder een bolle pluizenpels

wacht ze op wat er komen gaat.

Tijd die stilstaat.

Zes kinderogenparen

vallen bijna dicht. Totdat de geur van hooi

zich mengt met dat van staal en ijzer

van bloed, van vlies, van slijm dat breekt

Geruisloos glijd het koningspaardenkind

ter aarde. Een half uur later staat het – krik en krak

op hagelnieuwe pootjes bij de drinkensbak